«زبیر» یكى از رجال برجسته اسلام بود، او در یارى پیامبر صلى الله علیه و آله و جهاد فى سبیل اللّه سهمى به سزا داشت.

در یكى از جنگ‏ها شمشیرش شكست، پیامبر صلى الله علیه و آله بلافاصله چوبى را برداشت و به دو طرف آن دست كشید، با عنایت خدا تبدیل به شمشیرى شد و آن را به زبیر سپرد. زبیر به‏ وسیله آن در راه اسلام و پیش برد اهداف رسالت، رشادت‏ها به خرج داد.

مى‏گویند بهترین دفاع كنندگان از اسلام چهار نفر بودند: على بن ابى طالب، زبیر بن العوام، ابودجانه انصارى، سلمان فارسى علیه السلام.

زبیر یكى از چند نفرى بود كه بعد از وفات پیامبر صلى الله علیه و آله، دعوت امیرمؤمنان علیه السلام را براى دفاع از حق، بدون قید و شرط قبول كرد.

زبیر از چهار نفرى بود كه على علیه السلام پس از وفات نبىّ اكرم صلى الله علیه و آله در دفاع از حق نفر پنجمى براى آن نیافت، سه نفر دیگر سلمان و ابوذر و مقداد علیه السلام بودند.

زبیر در روز شورا، حق خود را به امام على علیه السلام واگذار كرد و خودش هم مصمّم بود با امام علی بیعت كند.

وى از افرادى بود كه دختر پیامبر بزرگ اسلام علیها السلام وصیت كرد، باید از افرادى باشد كه در مراسم تشییع من شركت كند!

على علیه السلام در نامه‏اى به اصحابش نوشت: زبیر یكى از شجاع‏ترین افراد امّت است.

اما با آن همه كرامت وفضیلت، با آن همه شجاعت و رشادت زحماتى كه در راه اسلام و خاندان پیامبر ص كشید، در پایان كار دچار جاه‏ طلبى و خودگرایی شد و این مسئله او را از مدار حق خارج كرد و به دشمنى با بهترین خلق خدا واداشت.

او عاقبت با فریب معاویه و تشویق عایشه به گمراه كردن مردم بصره و سایر شهرها برخاست و چندین هزار نفر را علیه امیرمؤمنان علیه السلام كه مى‏رفت فرهنگ اصیل اسلام را پس از مدّت‏ها به مسیر اصلى برگرداند، تحریك كرد و مدّتى آن امام بزرگوار را در میدان جنگ «جمل» به دفع دشمن گرفتار و پس از آن دچار جنگ صفّین و سپس نهروان نمود و آن امام همام آخر در میدان محراب به شرف شهادت نایل آمد و به آرزوى خود كه اصلاح امت اسلامى بود، نرسید.

زبیر در میدان جنگ جمل خون هزاران بیگناه را به هدر داد و مزاحمت سختى براى‏ دولت حق به وجود آورد و بدون این كه از این آشوب كم‏ترین بهره مادى و دنیایى ببرد؛ در بیابانى به دست مردى به قتل رسید و آن چنان به سوء عاقبت گرفتار شد كه در كتب اسلامى از او به عنوان فردى از پیشوایان ضلالت و كفر نامبرده می‏شود.

آرى، بیداران راه خدا و عاشقان حضرت حق، تا زنده‏ اند، با توجه به زندگى چنین انسان‏هایى كه در قرآن و تاریخ از آنان یاد شده است، از عاقبت خود در ترس و وحشتند، آرى، از بركت چنین خوفى است كه همیشه مراقب خود هستند و براى دفع خطر از حیات روحانى خود، در كوشش و فعالیّت‏ اند.

بنابراین خوف از سوء عاقبت، واقعیّتى است كه انسان مؤمن به آن نیازمند است و اگر با انسان نباشد، به برطرف نمودن موانع حُسن عاقبت اقدام نمیكند

زبیر زمان ما کیست؟ نکند خود زبیری باشیم؟ والله اعلم

 


منبع : پایگاه عرفان



برچسب ها :
حکایتی از زبیر ,  زبیر بن عوام ,  طلحه و زبیر ,  جنگ جمل ,  زبیر که بود؟ ,  زبیر بن عوام رضی الله عنه ,  عدالت صحابه ,